Foto:

Wekelijkse Wollukse Praot: Van tillefoon nòr mobieltjes

De techniek gò vlug. Ik weet nog dè-t'r hòst niemand 'n tillefoon hai. Alleên de beeter gesitueerde hadde zo'n ding.

Wij wônde meej oons arbeidersgezin midde tuuse de rijke en flak nòst d'n baos van oons vaoder – en die hai ok 'n pòr duite. Wij hadde ok gin tillefoon, wel 'n huistillefoon, vur 't contact meej de zaok. De tillefoon ging. Mina de baoker was-t'r (want 'r was wir 'ne klèène geboore) en die naam op. Ze hai d'n hoorn van 't moderne apperaot in d'r hand mer wies nie wè ze d'r meej aon moes. De tillefoon hong in de gang. M'n tweej aauwere bruurs waare daor ok. Ze zaagen 't aon en laachte d'r èège te barste. "Heej jonges, hoe moet dè? Moet 'k dur de gòtjes praote?" vroeg Mina. Mer die tweej laachte nog harder. "Verrekte kwòjong! Zeg dan tòch hoe-tè moet!" Mer die tweej kwaame nie mir bij. Mina wier nog kwaoier. "Wè zedde gullie vur 'n stelleke badjakkers! Help me dan, verdòmme!" 't Ketoorperseneêl òn d'n aandere kaant laachte d'r èège 'nen breuk, want die heurde dè allemaol aon. Affijn, Mina hai wir wè geleerd. Ze wies vurtaon dè ze nie dur de gòtjes moes praote.

Jao, 't gò teegesworrig ammel zo vlug. Es-t'r in Afrika iemand vandaog 'n scheet lòt, wit
mèèrge d'n heêle wèèreld 't al. En wè denkte van die mobieltjes? Daor wòrde hillemaol nie goéd van. Ze kanne heêl nuttig gebrùkt wòrre, mer ok heêl onnuttig – en dè doen ze 't mirste. Ze moeten 't wel aaltij bij de haand hebbe, want oei, oei, es ze 't thuis hebbe laote ligge. 'ne "Goeiemorge" in de waachtkaomer bij d'n dòkter kan-t'r aamper en dikkels nie mir aaf. Ze gòn zitte, pakke d're mobiel en daor gò-tie wir. Idem dito es ge meej de buus op reis bent. D'r zitte ok wel veul gezellige kaante aon: footoos en filmkes maoke en weet ik veul wè ze'r allemaol meej doén. Nou ja, ze doen mer. 't Hurt bij deeze tijd.

Ooh ja, onderlest, dè was moôi, gòt de tillefoon. Ik neem op, klinkt 'r 'n liéftallige stem waor ge van alles bij ging
denke. "Ooh!" zeej ze. "Dan ben ik verkeerd verbonden!" Ik zeej: "Dè weet 'k nog zo net nie, es ge nog zin het in 'ne sappigen aauwe vent van bijna taggetig." Heur 'k 'n onbedaorlijk gelaach òn d'n aandere kaant. Toen ze uitgelaache was, zeej ze: "Nee, dat niet. Maar ik ben nog nooit zo leuk verkeerd verbonden geweest." Ik hai 'ne goeien daod gedaon, von'k: 's mèèrges al vroeg iemand laote laache. En 'n goei begin ies nog steeds 't halve werk. Mer d'r ies veul veraanderd sinds Mina de tillefoon vur d'n irste keer opnaam!


Toon Steenbergen
van de dialectclub

Wilt u reageren? Mail dan naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.

Meer berichten