Logo demaasroute.nl


Toen ze riép “Leve de koningin!” laag d’r gebit bekaant tuusen ‘t vòlk op d’n Dam. Reageren? Mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.
Toen ze riép “Leve de koningin!” laag d’r gebit bekaant tuusen ‘t vòlk op d’n Dam. Reageren? Mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl. (Foto: )

Wollukse Praot: veul trammelaant meej valse taand

  Cultuur

Vruuger waar 't gin aordighedje es ge nòr de taandarts moes. In de waachtkaomer hing mistal 'n aokelig sfeertje. Meense die in dieje tijd 'n heêl gebit moese laote maoke, zaagde ok langsaom vermaogere. Van 'ne rebase hadde ze toen nog nooit geheurd. 't Gevòlg waar dè 't taandvleês slonk en dan paaste dè gebit nie mir zoo lekker.

Daor kan'k m'n èège 'n paor vurbilde van herinnere. D'n irste keêr dè'k zaag hoe ongemakkelijk dè-tè kon zijn, was toen koonigin Wilhelmina troonsafstaand deej vur Juliana's. Toen ze riép "Leve de koningin!" laag d'r gebit bekaant tuusen 't vòlk op d'n Dam.
Wè ok nog in m'n geheuge stòi ies dè we meej oonze spòrtklub 'nen belangrijken uitwedstrijd hadde gewonne. We zaate meej z'n alle in de buus, die langsaom vertrok, toen eên van oonze suppòrters 'n ròmke oope draaide en z'ne kòp nòr buite staak om de teegestaanders nog wè te jenne en te treitere. Ineêns viéle z'n taand uit z'ne kwèèk. 'n Gejoel steeg op bij de teegestaanders. 'k Denk dè 't in duuzend stukskes ies getrapt.

'n Aander verhaol ies dè we meej 'n stel jonges en meskes bij mekaore zaate – chille noeme ze dè nou. Eên van oons hai net 'nen bak verteld, zoo dè m'ne maot moes laache en niese tegelijk. Z'n gebit vloog meej 'nen boog in de schôt van 'n medje teegenoover 'm. Dan hedde 'n prebleem, nie? Ge kan moeilijk op die hogte gòn graaie. Dè zo ok toen al nie gekanne hebbe. "Maag ik esteblief m'n taand truug?" ies ok sjenaant. Hoe zodde gij dè oplòsse?

M'n leste verhaol komt nog uit de oorlògsjaore. D'r braandde toen gin straotlantèères. Dè moog nie. Alles waar pikkedonker. D'r waar ok niks te belèève, duus ginge de meense dikkels bij mekaore kaorte. Eên van de kaortspeulders vuulde z'n èège nao 'n paor bòrreltjes aokelig. Hij zaat al 'n tedje te hikken en te blaoze. Ineêns naam-tie meej bòlle wange 'ne raom dur de vurdeur nòr buite, om teege 'nen boôm – die stonnen 'r toen nog in de Stationsstraat – te spouwe. Toen-t'r alles uit waar, hi-tie op de grond zitte zuúke nòr z'n gebit. Hij hi toen ok zitte vruúte in iets wè 'nen hond daor aachtergelaote hai; meej z'ne zaddoek wè afgevèègd en wir in z'ne mond gestooke. Toen-tie wir binnekwaam, zaate de 'sjeklaodevèège' om z'ne mond. Tot groôte hilariteit van de kaortklub netuurlijk. Dè hi diejen èèrme meens nog lang moete heure. Teegeswôrrig kande 'n klikgebit krijge. Mer of dè nou alles ies?

Bert van de dialectclub

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox