Logo demaasroute.nl


We zouwe bij d’n boer gòn slaope. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Dat kan door te mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.
We zouwe bij d’n boer gòn slaope. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Dat kan door te mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl. (Foto: )

Wollukse Praot: Vekaansies van vruuger

  Historie

De vekaansies zen wir vurbij en om 'n pròtje te beginne vraoge meense woar ze gewiest zen di jaor. Dan stòdde tòch versteld van wè ge te heure krijgt: d'n eêne nòr Frankrijk, d'n aandere nòr Itaolië, Spanje, Griekelaand, Curaçao of Thailaand. D'r zen d'r ok die gòn fietse in Verweggiestan. Ze hebben daor 't beste matteriaol veur: lichtgewichtfietskes, wòtterdichte fietstasse, gps en tomtoms.

Onwillekeurig dwaole oew gedaachte dan aaf nòr hoe wij dan op stap ginge vruuger. M'ne vriend Jan en ik han besloote om op de fiets nòr de Ardenne te gaon. Mer omdè'k zelf gin goei fiets hai, ha'k van kennisse 'n daomesfiets meej truugtraprem gelind. We han allebaai 'ne militèère plunjezak aachter op de pakkendraoger, waorin tweej deekes en aander spulle zaate – want we zouwe bij boeren in't hooi gòn slaope. Flak vur Spa hadde 'n afdaoling van 'ne kilomeeter of zes, zeuve – mer dè wiese we nie. D'n irste kilomeeter waar zaolig meej de wind in oew haor: meej 'n ròtvaort nòr beneeje. Hoe dichter dè we bij Spa kwaame, hoe harder dè't ging. En meej dieje zwaore plunjezak aachterop ging die fiets wè slingere – duus ik op die truugtraptrem staampe. Toen we opgelucht beneeje in Spa stonne, waar de rem gloeiendheêt. Ik hai 'r zo mer dur kanne trappe.
In de buùrt van Vianden wier Jan ziek. We beslooten es uitzondering in 'n hotel te gòn slaope: Pension de la Vallée. Ik vergeet 't m'n lèève nie mir: "Une chambre pour deux personnes avec deux lits, s'il vous plaît." Of ze wòtter zaag braande. Uit welk paleis wij wel nie ontsnapt waare. Ze hai wel 'n kaomer, mer meej eên bed – 'ne twijfelèèr, bleek. 's Naachts wou Jan naomeete wè-tie diejen dag op hai. De wc op de gang bleek nòdderaand verstopt. Dè hi-t'm wel goéd geholpe. De vòlgende mèèrge zen we vroeg vertrokke richting Wolluk.
't Jaor d'rop zen we meej 'n heêl stel nòr Limburg gewiest. Eên verhòltje wil ik jullie nog vertelle. Ineêns riép-t'r iemand dè-tie dèèrm-alarm hai. Nou mèènde wij dè wij dè gemòrke han es we aachter 'm reeje. "Ik gòi onder òn d'n dijk zitte, es gullie de waacht haauwt," zee-tie. Hij zaat nog mer net toen-t'r in de verte 'ne fietser meej 'n zwarte pet en jas opdoemde. "Pliesie! Pliesie!" siste wij. Hij trok schielijk z'n broek op, waorbij 't geproduceerde vurwerp ballanceerde op d'n illestiek van z'n onderzoek. Daormeej verdween ok 't bewijsmatteriaol. Laot 't nou ok nog 'ne pòstbooie gewiest zijn... We han allemaol eeve wèènig – behalve intense vriendschappe tot op laote lèèftijd.
 

Bert van de dialectclub

Meer berichten




Shopbox