Dè ies ok toevallig. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Dat kan door te mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.
Dè ies ok toevallig. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Dat kan door te mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl. (Foto: )

Wollukse Praot: Verkoôp langs de deur

  Historie

Behalve de melkboer kwaam ok de gruuntenboer langs de deur. Hij belde ooveral aon. Dan kwaame de huisvrouwe nòr buite en wier-t'r flink wè afgebuùrt. Stom èègelijk: werkende vrouwe bestonne toen nog nie – jao, thuis hard werken in't huishaauwe! Es ze trouwde, moese ze stòppe meej werke. Dè kon tòch ok nie meej zo'nen hoôp kijnder; zes of zeuve was mer heêl gewoôn.

Behalve de gruuntenboer hadde ok de tòddenboer, de viesboer en d'n ijscoboer. Autoos reejen 'r zo goéd es nie. Alles ging toen nog te pèèrd, meej de hondekar, d'n bokkewaoge of d'n douwwaoge. De reuring en de roomantiek van toen in de straot ies-t'r nie mir. Toen was't vul ruustiger. Veul van wè ge nou in de suuper kôpt, kòchte vruuger in de straot. Wè-t'r allemaol nie geroepe wier dur de venters die d'r waor aonbooie: "Vòdde, vòdde!" Of: "Huie van mòlle- of knijnevelle!" Want die konde ok òn 'm kwijt. Of: "Verse mosselen, haring, lekkere vette paling. Ze smelten in je mond!" Of: "IJsco, ijsco!" D'n ijscoboer belde d'r ok nog bij. In de tijd van de kerse en de aarbei heur ik ze nog roepe: "Mooie kerse, rijp en roôd!" Of: "Mooie aarbeie, roôd en rond. Ze kòsse mer 'n kwartje 't pond!" 't Hai tòch wel iets. En wè denkte van't mòsterdmanneke? Die kwaam van Tilburg aaf gefietst meej z'nen èègegemòkte mòsterd in 'nen emmer of 'n tonneke. Die belde aon, dan gingde meej 'n pòtje of glas nòr de deur en dan wier-tè dur 'm volgedaon. Dè messe- en de schèèreslijper meej 'ne kruiwaoge, spisjaol daorvur ingericht. Dur te blijve trappe op 'ne pedaol wier 'ne zaandslijpsteên aongedreeve. Dan kwaam-t'r meej 'ne zeekere reegelmaot ok 'ne man in de straot die perrepluus rippereerde. Ze kwaame meej alteraande negoosie langs de deur. Die lui han 'n soort kòffer vur d'ren buik hange. Van daoruit konde kiéze uit allegaor klèèn spul, zoo es: knòp- en veilighedsspelde, nòld en gaore, kneûpe, drukkers – ik weet nie wè ammel nie. 't Zeuvetje – hoe-tie èègelijk hiette, wies denk'k gin meens – kwaam zoo ok reegelmaotig langs. "Moete nog pleisters hebbe?" vroeg-tie op 'ne keer òn de buùrvrouw. "Neeje," zin-se, "die heb 'k nog zo veul!" "Ooh," zee-tie, "gif ze dan mer òn mijn, dan kan ik ze wir verkoôpe."

D'r was ok nog 'n Sjiniske, 't pindamenneke wier-tie genoemd. Die ha z'n snoepwaor in 'n kòffer op de fiets. D'r was 'n liedje van: "Pinda, pinda, lekka, lekka, als je maar vijf centen biedt!" Hij was ok op de voetbalvelde te vijne. In de ruust liép-tie ammel òn d'n binnekaant van de lijn en verkòcht zoo z'n waor. Zoo ging-tè vruuger ammel.

Toon Steenbergen
van de dialectclub

Meer berichten