Ziezoo, zo hoef de zieke nie nòr buite. Wilt u reageren? Dat kan door te mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.
Ziezoo, zo hoef de zieke nie nòr buite. Wilt u reageren? Dat kan door te mailen naar wolluksepraot@erstelinghe.nl. (Foto: )

Wollukse Praot: 'n Verhaol meej 'n luchtje

  Historie

Meej z'n alle in de zinke tèèl – daor zalle we't nie mir oover hebbe; dè wòr zoo afgezaogd. Mer wel oover 't toilet. Heêl ver truug hiette dè de poepdoôs, 't secreet of 't klèèn kaomerke – of nog erger: 't schijthuis. 't Klinkt wel erg bourgondisch, mer zoo wier-t'r in 't dialect gesprooke. Sins dè 't Neederlaands ies gekoome, zen de meensen 'r pas netjes oover gòn praote.

Wij han zo'n poepdoôs in huis, mer dòr waare d'r zat die-t'r vur nòr buite moese. Moete oew èège vurstelle – en dè in de winter. Daor gingde echt de kraant nie zitte leeze, want dan vroorde'r zoowè meej oew onderstel òn vaast. 'ne Toiletpòt meej bril han we toen nog nie. Dè was 'n plaank meej 'n gat 'r in meej 'nen deksel d'r op. Es ge in dè gat keek, kreegde gewoôn dieptevreês. Ik heb 'r ies 'ne keêr dur geroepe: "Burgemister van Weezel!" "Eezel," kreeg ik netjes es antwoord.

Die plaank wier van tijd tot tijd geschuurd en opnieuw gebeitst en dan konde'r efkes nie op. Eên van m'n bruurs was 'r per abuis tòch op gòn zitte. Zoo kreeg-tie behalve 'n moôi gebeitste kont ok nog van oons vaoder op z'n mieter, want die kon wir opnieuw òn de gang. Toiletpepier kende ze nog nie. Meej netjes geknipt kraantepepier wier 't gat gekuist. Dè hong òn 'ne spijker òn de muur; kraantepepier geknipt uit d'n Echo, oftewel d'n Buil. Om 't geloôp 's naachts nòr de wc te vurkoome, gebrùkte we ok wel de toiletemmer of de piespòt, ok wel naachtspiegel genoemd.

D'r was vòlges mijn al wel 'n rioleering, mer lang nie iedereên was 'r op aongesloote. Dus al 't geproduceerde aachterlaotsel verdween in d'n
bèèrput. Es die vol was, kwaame ze van de geminte meej de strontwaoge om 'm leeg te zuige. Dan stonk-t'r heêl de buùrt naor. De rioleering wier ok reegelmaotig schôngemòkt. De putdeksel wier gelicht en dan liéte ze iemand in dieje put zakke. Meej 'n hijsapperaot wiere emmers – die dieje meens beneeje meej blubber volschepte – omhoôg geheese. Es heêl jong manneke zie'k 'm aaltij nog in dè gat verdwijne, hillemaol onder de grond, en dè von'k zoo geweldig en zoo spannend.

Ondergoéd was-t'r in d'n oorlòg hòst nie mir te krijge. Dè ginge de meense zelf maoke uit mèèlzakke van 't mèèlfebriek van d'n Teurling òn de haove. 't Gebouw stò-t'r nog. Die waare onverslijtbaor, mer wel hard en rouw in 't kruis. Ge kon 't treffe dè 't aontal kiloos van dieje zak nog op oew kont te zién waare. Sjongejonge, wè ge ammel nie meej kon maoke.


Toon Steenbergen
van de dialectclub

Meer berichten