“Ooievèèr, lippelèèr, breng bij oons ‘n kiendje”. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Mail dan naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.
“Ooievèèr, lippelèèr, breng bij oons ‘n kiendje”. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Mail dan naar wolluksepraot@erstelinghe.nl. (Foto: )

Wollukse Praot: Vrouw- en maansvòlk

  Historie

Vrouw zijn ies nie aaltij effe makkelijk. Dè waar vruuger al. Die moese d'r èège wel òn de reegels haauwe, meêr es 't maansvòlk.

Ze mooge bevurbild gin kleêr meej bloôte èèrm of beên draoge, moese lang kouse of op z'n minst kniekouse aon hebbe. Gòn zwemme was hillemaol uit d'n boôze. D'r waare van die waoghalzerige meskes bij die dè tòch deeje. Die wiere dur 't hoôfd van de school, de hoôfdnon zamme mar zegge, op 't matje geroepe. In die tijd han de gistelijke en de nonne 't aordig vur 't zegge. Die bemoeide d'r èège ooveral meej.

Teegesworrig wòrre kijnder geboore, mer toen wiere ze dur d'n ooievèèr gebròcht. Es wij 'nen ooievèèr in de lucht zaage, zonge we: "Ooievèèr, lippelèèr, breng bij oons 'n kiendje." Bleef-ie wè lang weg, dan kwaam de pestoôr wel infermeere wè-t'r òn de haand was. Mer de vrouwe waaren 'r wel aachter dèg 't d'n ooievèèr nie was. D'r waare gin vurbehoedsmiddele, en ès ze d'r waare, mooge ze ze nie gebruike van Roome. Zes, zeuve kijnder was mer heêl normaol. Bij oons in de buùrt was-t'r 'n gezin meej zestien kijnder.

De meskes moese bij veul gezinne meejhelpe in't huishaauwe. 't Maansvòlk veul minder. In de kerk moese ze aaltij 'nen hoéd of hoôfddoek draoge. Duus ze moese nogal wè. Eên vurdeêl hadde ze wel: bij 't uitgaon moese de jonges de meskes vrij haauwe. Jonges en meskes, manne en vrouwe wiere angstvallig uit mekaore gehaauwe. Bij 't zwemme bevurbild. Of vrouweròlle op 't toneêl, die wiere dur manne gespuld. Ik heb zelf op de St.-Petrusschool bij 'n kijnderoperette de ròl van ôsterse prinses gespuld. Duus 'n prinses meej 'n piemeltje.

In die tijd wieren 'r ok meskes verhuurd vur dag en naacht bij de rijkelui. Hullie loôn was kòst en inwônning vrij, en 'n jaorselaores. Dè selaores wierde mistal echt nie rijk van – en dan hebbe we't nog nie gehad oover de eise die òn die meskes gesteld wiere.

Mer de tije veraanderde. De vrouwe ginge lang broeke draoge. Es ge es snòtjong nooit aanders het gezién es vrouwe meej 'ne ròk aon, ies dè wel goéd wenne. Ik dòcht: Dè ies tòch gin gezicht, d'r ies tòch niks vrouwelijks aon? Tot oovermaot van raamp ginge ze ok nog roôke. De meense spraaken 'r schaand oover. 'n Vrouw die rôkt stò tòch wel zoo ordinèèr. En toen ginge ze ok nog sjek roôke. Nog gekker: de manne ginge kooke en aachter de kijnderwaoge loôpe. Aachter 'n winkelwaogetje hadde ze nog moeite meej. Sinds 't vrouwvòlk ok ies gòn werke vur de kòst, moese ze wel in de burrie.

Toon Steenbergen
van de dialectclub

Meer berichten