Bij deeze kapper ginge we oover d’n dam. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Mail dan naar wolluksepraot@erstelinghe.nl.
Bij deeze kapper ginge we oover d’n dam. Wilt u reageren op deze Wollukse Praot? Mail dan naar wolluksepraot@erstelinghe.nl. (Foto: )

Wollukse Praot: 'n Wandeling dur Wolluk - deel 4

  Historie

Wij zijn meej oonze wandeling nog steeds aon d'n Hoek. Teegenoover oons thuis wônde de femilie Hofmaans en daor nòst kapper van Raok en daor tuusenin ston 'nen baksteêne muur. Oover dieje muur wil 'k 't ies efkes hebbe.

't Was in d'n oorlòg. We hebbe nao oonze bevrijding ongeveer nog 'n halfjaor aon 't front geleege. Òn d'n ooverkaant van de Maos laage de Duitsers. Reegelmaotig wiere wij dur de Duitsers van oover de Maos meej grenaote bestokt. Eên van die grenaote hai 'n groôt gat in dieje muur geslaoge.

Oorlòg of gin oorlòg, wij kijnder spulde onbezùrgd gewoôn oons spel. Iemand kwaam op 't onzaolige ideej om de muur dan mer hillemaol te sloôpe. Dè ging nie gemakkelijk, mer de schèèle hai 'n beeter ideej. "Bij oons thuis hebbe we 'n pikhouweel!" riép-tie. "Haole dan!" kreeg-tie es antwoord. Nou, dè ging vul beeter: de muur zou 'r nie lang mir staon. Plòtseling heûrde we 'n donkere stem: "Wacht eens even jongens. Ik hoef jullie toch niet te vertellen dat dit niet mag?" Potverdomme, de pliesie!

Die moese nou aaltij alles bederve. We waare net zo gezellig beezig. Dè "wacht eens even" zaage we tòch eigelijk nie zoo zitte. De pliesieagent zette heêl ruustig z'n fiets teege de muur, naam z'n potloôd en z'n boekske: "Zo, jongens…" Mer toen-ie omkeek zaag-ie nog net 't pôtje van Tinusse om d'n hoek verdwijne. "Wel verdomme!" Hij d'r aachteraon.

Oover d'n dam van de kapper d'r nòst belaandden-ie op 't boere-erf. Daor laag aaltij de miesthoôp, mer die hadde ze net gerùmd. Wè wij wel wiese mèr hij nie, was dè tuuse diejen drek en de koeiezèèk springsteêne laage. Wij waare dè gewend, spronge van steên nòr steên: hup, hup, hup, zoo nòr d'n ooverkaant. Hij, die dè nie kon weete, zakten 'r bijna tot z'n knieje toe in. Dè ging nie van hup, hup, hup, mer van slùrp, slùrp, slùrp nòr d'n ooverkaant.

"Wè loôpe jullie tòch allemaol hard?" riép boer Nout. "Jaa, de pliesie zit aachter oons aon!" riépe we, terwijl we meej z'n alle d'n hoôizolder op dooke. Flak d'r nao verscheen d'n ambtenèèr in funksie meej z'n lèèrze vol meej stront. Hij vroeg aon Noute: "Heb je misschien een stelletje jongens gezien?" "Ikke nie," zeej Nout meej 'n onneûzel gezicht, want Nout hield wel van 'n geintje en die was meej oons.
Impersaant zaate wij veilig op z'nen hoôizolder.

Toon Steenbergen
van de dialectclub

Meer berichten